Schrijver | Uitgever | Columnist
Marjan van den berg
Ik schrijf voor weekblad Margriet het feuilleton Sanne, publiceer columns, verhalen en reportages.
In 1975 werd ik lerares Nederlands op de Chr. Scholengemeenschap Cor Kakes in Zaandam, een LBO-school. Het eerste jaar was ik doodsbenauwd dat een vierdeklasser me omver zou lopen. Die waren maar vier jaar jonger dan ik! Naast lesgeven schreef ik voor dagblad De Typhoon, een regionale krant die na fusie overging in het Noordhollands Dagblad, Dagblad Zaanstreek. In 1990 wist ik het zeker: niet meer voor de klas. Alleen maar schrijven. Wat is er leuker dan dat? Dus ik vertrok uit het onderwijs en leerde vanaf dat moment dat ik klassen vol kinderen mis, als ik schrijf… en dat ik de rust van mijn werkkamer mis, als ik weer voor zo’n drukke klas sta.
Recent verschenen
Daarom Sanne
De wijsheid van de bomen
Zo!
AF!
In mijn zonnige huis is geen plek voor wrok of boosheid. En er is ruimte genoeg als de irritatie toeslaat
Ik houd niet van veranderingen. Ik houd het liefst alles zoals het is. Regel 1 is dus: er mag wat bij (baby’s bijvoorbeeld en/of jonge hondjes. Misschien zelfs een paar kippen) Regel 2: er mag niks af. Jammer genoeg heb ik niet alles onder controle. Soms is er een...
Ik denk dat ik ‘je doet het wel leuk’ altijd heb vertaald als compliment, waarop ik dan stralend teruglachte
“Ik had nog nooit van je gehoord,” vertrouwt de dichter me toe. Hij organiseert een avond met sprekers en voorlezers. Ik ben genodigd. Zeer vereerd. Dank u. Mijn introductietekst schreef ik zelf: “We geven het woord aan Marjan van den Berg uit Oudendijk!” En alweer...
‘Wentelteefje’. Topwoord. Een woord dat klinkt als een dansje. Een woord om gelukkig van te worden
‘Ik houd ervan om mooie woorden te verzamelen.’ Dat schrijft ze op haar blog. Wat een geniaal idee. Bij haar rubriek ‘mooie woonwoorden’ krijg ik op slag zin in mijn eigen lijstje. ‘Schoon bedje’. Dat staat ergens bovenaan. Dat heerlijke gevoel van pas gewassen...
Buurman oppert dat je dat pijnlijke pootje ook kunt laten amputeren. Een hond is daar zó aan gewend
“Kijk in hemelsnaam uit met dat pootje!” Wij hebben een hond met een been van zes miljoen. Nou ja, zo veel kostte het niet, maar we hadden er ook van naar de Bahama’s kunnen vliegen. Dat denk ik tenminste. Ik heb eigenlijk nooit opgezocht wat dat kost. De hond, Bente...
Als ik opsta, denk ik: ik heb vanaf nu wenkbrauwen. ’s Nachts, in de vaart, in de sauna, altijd! Blij!
‘Dat wil ik ook!’ Ik zeg dat vaak. Ik hoor iets grappigs, leuks, onverwachts. En denk dan meteen: ja, wil ik ook! Meestal zakt het weg. Ik denk er beter over na. Laat het bezinken. Vraag me nut en noodzaak af. En besluit weloverwogen om het niet te doen. Maar dit....
Mijn kinderen kunnen oeverloos debatteren over het gevaar van wattenstaafjes voor zeeschildpadden
“Wat zit er in vredesnaam in die vuilniszak?” Ik loop trappen af in het huis van mijn dochter. Die woont in Amsterdam. Tweehoog. En dat is in een oude Amsterdamse woning twee keer zo hoog als de nok van ons negentiende-eeuwse boerderijtje. Ik kom altijd licht buiten...
Locatie
Noord Holland
info@marjanvandenberg.nl