Lolly's

Laatste uren zijn magisch. De lucht in het lokaal is zwaar van vakantie, zon, krijt en papier. Jaimy zet nog maar eens gezellig haar lange nagels in de arm van Nick, die tegen haar rug schopt en ik roep plichtmatig: "Jongens, ga straks lekker buiten knokken. Ik moet al dat bloed niet in mijn lokaal."

In mijn hoofd speelt zich zoals iedere keer het vervolgfilmpje af: Nick komt thuis. Zijn moeder vraagt ontzet waar hij die vreselijke schrammen vandaan heeft. Nick vertelt. Waarop zijn moeder zich hardop afvraagt of die lerares daar dan niks van zei. En dan Nick: "Ja, die vroeg of we op wilden houden, omdat ze geen bloed in de klas wil. Ze raadde ons aan na schooltijd buiten op het bordes door te knokken. Dan zou ze komen kijken, zei ze."

Na al die jaren wil ik alle humorvolle moeders hartelijk bedanken voor hun schouderophalen.

Ik heb lolly's. In verschillende smaken. Die deel ik uit en ik raad ze ernstig aan goed na te denken welke smaak ze willen hebben. "Wil je die? Echt? Ja, dat je niet wakker wordt vannacht en bedenkt dat je toch beter citroen had kunnen kiezen. Want dan is het te laat. Ik heb nog meer salmiak. In die andere zak. Dan maken we die toch ook alvast open? Krijg je een keer een lolly, zit je tegen je zin met sinaasappelsmaak. Dat kunnen we niet hebben, toch?" Ze spelen het spel doodserieus mee en beloven ook allemaal plechtig om het papiertje straks in de bak te gooien. Ja, stel je voor! Daar hoef ik ze heus niet op te wijzen, zeg.

Nigel wil nog snel iets laten nakijken en een aantekening in mijn agenda. Davey komt nog even bij ons zitten, ook al heeft hij kantinedienst gehad. Maar zo'n laatste les, nou ja, gezellig. Hij kijkt tevreden om zich heen en pakt zijn tas niet uit. Hij hoeft hier immers helemaal niet te zitten? En een lolly hoeft hij ook niet. Gewoon even zitten, knikt ie. Gymleraar komt binnenlopen. Hij gaat naast me zitten. "Mooi, hè", knikt hij. Ik knik een beetje bedrukt terug. Er hangt inderdaad zo'n lekker sfeertje dat ik me serieus afvraag hoe erg ik dit ga missen. En dan komt er ineens een kaart waarop staat: 'Voor de liefste juffrouw'. En een doos Merci. En een heleboel tranen in mijn ogen. Gympie staat op en sluipt weg. Fluistert nog: "Ik gun je je momentje." Ik wapper met mijn hand voor mijn ogen en zeg: "Och, jongens toch." Kortom: Het is een complete aflevering uit W.G. van der Hulst. Tot ik de kaart open maak. Daar staat: 'Pensioen!' Dan kunnen we allemaal weer lachen. Anchalee heeft er in haar mooiste handschrift nog bij gezet: 'Met pensioen bedoelen we iets eerder stoppen!' en Jaimy legt uit: "We kregen de kaart gratis van de directeur. Want we hadden geen geld meer. En u moet die chocola niet uitdelen, hoor. Lekker zelf opeten!"

Ik zeg het enige dat ik er nog uit kan brengen. "Ik ben zo gelukkig." "Ze huilde," fluistert Nigel. "Ze huilde helemaal niet," fluistert Jaimy verontwaardigd terug.

Als de bel gaat, geef ik iedereen een hand en een paar meiden zelfs een knuffel. Ik beloof ze dat ik volgend jaar naar de diploma-uitreiking kom en roep ze na dat ik zeker weet dat ze zullen slagen. Dan ga ik mijn lokaal vegen. Want op de vloer, onder alle banken, liggen de papiertjes. Van de lolly's.