Schrijver | Uitgever | Columnist
Marjan van den berg
Ik schrijf voor weekblad Margriet het feuilleton Sanne, publiceer columns, verhalen en reportages.
In 1975 werd ik lerares Nederlands op de Chr. Scholengemeenschap Cor Kakes in Zaandam, een LBO-school. Het eerste jaar was ik doodsbenauwd dat een vierdeklasser me omver zou lopen. Die waren maar vier jaar jonger dan ik! Naast lesgeven schreef ik voor dagblad De Typhoon, een regionale krant die na fusie overging in het Noordhollands Dagblad, Dagblad Zaanstreek. In 1990 wist ik het zeker: niet meer voor de klas. Alleen maar schrijven. Wat is er leuker dan dat? Dus ik vertrok uit het onderwijs en leerde vanaf dat moment dat ik klassen vol kinderen mis, als ik schrijf… en dat ik de rust van mijn werkkamer mis, als ik weer voor zo’n drukke klas sta.
Recent verschenen
Daarom Sanne
De wijsheid van de bomen
Zo!
AF!
Jan, buurvrouw Riet en ik lazen in de krant dat er een run was op legpuzzels. We kwamen meteen op een idee
“En? Hoeveel puzzels heb jij de afgelopen maanden gelegd?” Ze vraagt het met pret in haar ogen. Want ze verliet ergens eind november ons dorpskerkje annex buurthuis met vijf puzzels en kwam nog een keer terug om andermaal dat maximum aantal mee te nemen. Toen ze me...
Ik ben mooi. Ik omarm dit lichaam. En om dat te vieren ga ik er nu een wijntje in gieten
Dit lichaam beweegt. Ik sta voor de televisie en doe een beeldschone mevrouw na, die op een klif in Nieuw-Zeeland tai chi beoefent. Mijn handen pakken de chi, tillen het op en stoppen alle chi in mijn hart. Dan drukken mijn handen het naar beneden, naar mijn buik. Dat...
‘Hij heeft natuurlijk geen moer te vertellen over mijn boom, hè? Dat snappen jullie.’ Buurman zucht diep
“Mevrouw! Mogen we uw kerstboom!” Ze staan voor het hek met hun kleine fietsjes. Vier jongetjes met gebreide mutsen op. “Ja, natuurlijk.” Ik loop naar ze toe en zie nu dat ze achter hun fietsen al vier kerstbomen meeslepen. “We moeten ook naar de Zomerdijk,” hijgt de...
En elk jaar zei ik: ‘Hier. Een agenda. Wel gebruiken, hè?’ Toen we haar huis opruimden, vond ik ze. Allemaal leeg
Ik denk nog zo vaak aan mijn zusje. Want hoe werkt dat in een hoofd? Hoeveel triggers zijn er wel niet om in een flits even aan iemand te denken? Soms aan iemand die er nog is, maar vaker, veel vaker aan iemand die gemist wordt. Elke keer als ik iets op internet...
Volksstammen mensen haten jingle bells. Die zitten met hun kop onder een tafelkleedje te wachten tot de kerstbomen buiten liggen
“Mama claimt maar één dag per jaar, hè. Alleen eerste kerstdag.” “Ja, maar dat doet schoonpa ook. En vorig jaar waren wij hier.” Twee dochters tegenover elkaar. De ene wil hier kerst vieren. Met iedereen aan tafel. En de traditionele kerstquiz. De andere heeft er...
We kochten er drie iets jongere hennetjes bij. Want een mens met een kip wil uiteindelijk een ei
“Houd nu maar eens op over die kippen.” Eindelijk zegt een dochter het hardop. Ik wachtte lang op die zin. Ik begon me steeds vaker te verontschuldigen voor het feit dat ik nog even iets moest vertellen over de kippen. Voor de zekerheid startte ik dan met: ‘Ik heb het...
Locatie
Noord Holland
info@marjanvandenberg.nl