Schrijver | Uitgever | Columnist
Marjan van den berg
Ik schrijf voor weekblad Margriet het feuilleton Sanne, publiceer columns, verhalen en reportages.
In 1975 werd ik lerares Nederlands op de Chr. Scholengemeenschap Cor Kakes in Zaandam, een LBO-school. Het eerste jaar was ik doodsbenauwd dat een vierdeklasser me omver zou lopen. Die waren maar vier jaar jonger dan ik! Naast lesgeven schreef ik voor dagblad De Typhoon, een regionale krant die na fusie overging in het Noordhollands Dagblad, Dagblad Zaanstreek. In 1990 wist ik het zeker: niet meer voor de klas. Alleen maar schrijven. Wat is er leuker dan dat? Dus ik vertrok uit het onderwijs en leerde vanaf dat moment dat ik klassen vol kinderen mis, als ik schrijf… en dat ik de rust van mijn werkkamer mis, als ik weer voor zo’n drukke klas sta.
Recent verschenen
Daarom Sanne
De wijsheid van de bomen
Zo!
AF!
De krakers dreigen het filmpje van mij naar mijn adreslijst te sturen. Tenzij ik € 1.650 betaal in bitcoins
‘We hebben uw wachtwoord’. Dat staat in de warrige mail die ik krijg. Slecht Engels, rommelige zinsopbouw. Toch schrik ik ervan. De adresregel bevat een wachtwoord dat ik vroeger veel gebruikte. En dat is een griezelig idee. Zelfs al gebruik ik het tegenwoordig...
Met één oor luister ik naar mijn kind en mompel op de juiste momenten goeie teksten. Immer bemoedigend.
“Tuurlijk heb ik tijd, liefie!” Voor een dochter is er altijd tijd. Ik schuif alles opzij en luister. Meer hoef ik meestal niet te doen. Ze leggen van alles aan me voor en bedanken me uitvoerig. Dankzij mij kunnen ze een beslissing nemen. Denken ze. Dat is natuurlijk...
Uiteindelijk is het leven toch iets wat je overkomt,terwijl je plannen maakt voor iets anders
Je kunt tegenwoordig je eieren laten invriezen. Ik schrijf met opzet: eieren. Als ik ‘eitjes’ optik, vind ik het ineens zo normaal klinken. Alsof je ze op een dag vindt. Ergens in de tuin. Verstopt achter een pluk vroege krokussen. O kijk: eitjes! En dat je ze dan in...
Er komen flarden van zinnen langs in mijn hoofd. Stukjes afscheid van mensen die ik lief vind
“Misschien moeten we al onze vrienden wegdoen. Inruilen voor jonge vrienden.” Jan schiet in de lach. “Ga nou maar,” zegt hij. “En rijd voorzichtig.” Het begon met een simpel berichtje. Van Brigit. Ouwe vriendin. Nogal zonderling opgedoken, eigenlijk. Brigit is een...
Hij verlangt naar toen zusters nog witte kappen droegen en fluisterden: ‘Zal ik uw kussen opschudden?’
“En als je dan in het ziekenhuis ligt, krijg je geen moment rust. Ratelende bedden op de gang, dan komt er weer een kar met brood de zaal op, dan is er weer bezoek dat eten meebrengt voor iemand die naast je ligt. Waar jij misselijk van wordt. Dokters, verplegers,...
‘Het is één groot complot,’ zegt de pedicure. Ze pakt m’n grote teen die altijd jubelt en knakt hem dubbel
“Ik weet niet of je er iets van hebt meegekregen, maar wij liggen als bedrijfstak enorm onder vuur,” zegt mijn pedicure. Ik heb nog maar net mijn sokken uitgetrokken en ben op weg naar de behandelstoel. Op dat korte stukje krijg ik al een hele toespraak te verwerken...
Locatie
Noord Holland
info@marjanvandenberg.nl