Arbeid

Er is in Nederland een enorm tekort aan kraamzorg. Als prille mama en pasgeboren baby zou je in ideale omstandigheden moeten kunnen rekenen op 44 uur zorg. In de grote steden krijg je met een beetje mazzel het wettelijk minimum: 24 uur te verdelen over 8 dagen. Drie uurtjes per dag is niet veel. De focus ligt dan ook op borstvoeding en die koffie haalt de kraamvisite gewoon zelf. Kraamvisite is na sommige bevallingen bijna een voorwaarde om de kraamtijd door te komen en ik zou iedere aanstaande jonge moeder willen adviseren om daar op voorhand een schemaatje voor op te stellen.
Aansluitend kampen de meeste consultatiebureaus met onderbezetting. Dochter kon met Seth Rutger de eerste drie maanden uitsluitend terecht op een weeguurtje. Daar was soms een verpleegkundige aanwezig. De consultatiearts was langdurig ziek en na herstel uitsluitend aanwezig op dagen dat dochter én vader van mijn kleinkind op hun werk waren. “Daar moet je dan maar gewoon een dag vrij voor nemen,” vond de mevrouw die de afspraken inplande. Het resulteerde in een akelig gekissebis over het inentingsschema van mijn kleinkind en een overspannen dochter die wel moést constateren dat ze na vier maanden moederschap al volledig had gefaald in de opvoeding van haar zoon.

Komt dat arme kind straks in de schoolbankjes, is daar nog steeds een tekort aan onderwijsgevenden. Geen status en een hoop stress zijn nog steeds geen lokkertjes om aan pabo of lerarenopleiding te beginnen. Inmiddels is er ook al een enorm tekort aan technisch personeel, zit zowel de metaalsector als de elektrotechniek te schreeuwen om mensen, stort de basis van die sector totaal in en moeten we verpleegkundigen importeren uit Polen en Bulgarije. Defensie gooit er sinds kort heel leuke, wervende spotjes tegenaan, want ook in die beroepsgroep zijn gemotiveerde krachten met een lantaarntje te zoeken na recente berichtgeving uit Uruzgan. Tussen alle berichten over personeelstekorten vind ik er eentje van een tbs-kliniek, waar zo’n tekort is aan personeel dat een medewerker opmerkt:  ‘de tbs’ers hebben in feite de macht in handen’.

Om de levenskring rond te maken is er een enorm tekort aan verpleeghuiszorg. Er zijn mooie woonprojecten in Nederland, waar met demente bewoners wordt gewassen en gekookt. De bewoners herkennen die huiselijke omstandigheden en worden daar heel gelukkig van. Het kost natuurlijk wel veel tijd. Door het tekort aan personeel is het dan ook niet meer te doen. Jammer. Afgeschaft. Terug naar de basiszorg. En nu maar hopen dat verpleeghuizen dat tenminste kunnen waarborgen. Want basiszorg blijft een lastig begrip als de zorgverzekeraar uiteindelijk bepaalt hoe vaak de verzorgers je moeder een schone luier mogen geven.

Ik heb voor de grap een paar weken alle berichtjes over tekorten aan personeel uit de krant gescheurd. Er zit geen één berichtje bij over tekorten aan managers, tekorten aan rijksambtenaren, tekorten aan politici, tekorten aan middelmanagers, tekorten aan beleidsmedewerkers, tekorten aan directieleden, tekorten aan bezoldigde bestuursleden, tekorten aan staffunctionarissen, tekorten aan overheidsmedewerkers, tekorten aan vicepresidenten, Financial officers, commissarissen, projectmanagers en burgemeesters.

Alle tekorten betreffen mensen op de werkvloer, handen aan het bed, vingers aan de pols.

Wat schaars is, is duur. Dat is eigenlijk het enige dat ik van lessen economie heb onthouden. Maar ik begrijp nog steeds niet waarom die wet niet opgaat voor arbeid.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.