TERUG
Verjaardag
Ik heb zo'n gloeiende hekel aan verjaardagen. Opzitten met een taartje en praten over niets. Er zit altijd wel een groepje dat zich beperkt tot het gespreksonderwerp 'O, is die ook al dood?'. En natuurlijk dat andere groepje dat zich werpt op kwalen en aandoeningen. Wat erg. Wat vreselijk erg. Mijn eigen verjaardag is nog het allerergst. Maar daar heb ik tenminste nog een beetje zeggenschap over, dus die is afgeschaft. Ik vier mijn verjaardag voor hardnekkige feliciteerders samen met Kirsten. Op mijn eigen verjaardag ben ik weg, verstopt, zoek en ik voel me een beetje ziekerig en zielig. Maar ik heb de oplossing. Voor wie mijn gevoelens herkent heb ik een recept ter genezing: Men neme twee stevige schoenen, een wandelkaart, een gezellige partner en een hotelletje in Limburg. Gewoon alles vermengen en opdienen. Altijd smakelijk, of het nu warm of koud is. In het geval van Jan en mij was het frisjes. De ene dag een bui, de andere dag een zonnetje. Van alles wat. En we hebben genoten! Overdag wandelden we langs de Geul, een scherp afgestekend kronkelig lint in het landschap. We staken dwars door weiden, volgden vage paden en wurmden ons door draaihekjes. We aaiden schapen, ezeltjes en paarden en we staarden in het water in de hoop een forel te ontdekken. Het landschap was op mijn verjaardag kaal, winters en van een zonderlinge schoonheid. Nu zal het al groen zijn en volop lente. Ik stel me de zomer voor, met een overvloed aan wilde bloemen. Of de herfst, vol warme kleuren en de geur van paddestoelen. En als we terug komen bij het hotel, komt de eigenares ons tegemoet met een oude krant om onze schoenen op te parkeren. Want wie in Limburg wandelt, neemt heel wat vruchtbare grond mee naar huis. Het hotel zit, in welk jaargetijde ook, vol met wandelaars. Hun schoenen staan iedere avond op die kranten voor hun kamerdeur te wachten op de volgende ochtend. Dan lopen ze naar Wijlre, naar Margraten, naar Mechelen of naar Vaals. Aan de meeste schoenen kun je zien dat er meer op gelopen is dan op de onze. Maar dat halen wij vast en zeker in, beloven we elkaar. Ondanks het feit dat ik een haat-liefde-verhouding aan het ontwikkelen ben met mijn kleine teentjes. Zonder schoenen houd ik oprecht van ze. Maar mèt!? 's Avonds zitten we rozig te eten en zogauw we ons kussen raken, slapen we. Om de volgende ochtend wakker te worden met stijve kuiten van het lopen. Gek genoeg krijgen ook bilspieren het te verduren van stevig wandelen. Dat wist ik niet. Twee dagen genieten. Het lijkt wel een week, maar het is toch veel te kort. Tijdens mijn verjaardagsontbijt krijg ik een doosje met zilveren oorbelletjes. En bij het diner staat er een klein bloemstukje met rose roosjes op onze tafel. Dat heeft Jan geregeld. En nu... Ik wou dat ik alweer jarig was!
Afdrukken
