TERUG
Vergeten
"Dat is oma", wijst Kirsten naar een foto. "Maar oma wist niet wie ik was, hè mam? Oma was het een beetje vergeten." Ik knik. Ze omschrijft het mooi, vind ik. Oma was het een beetje vergeten. Dementie vind ik een beladen woord. Er gaan nog steeds allerlei belletjes rinkelen in mijn hoofd als ik dat woord ergens lees. Het is een malle foto, waar we samen naar kijken. Oma heeft een krans van grote plastic kralen op haar hoofd gezet en trekt een gezicht naar Kirsten die ze probeert af te pakken. "Daar doet oma al een beetje raar", zegt ze kritisch. "Leuk raar", zeg ik. Dat vindt ze ook. "Ben jij oma al een beetje vergeten?", vraag ik nieuwsgierig. Want mam is alweer bijna drie jaar weg. Voor mij lijkt het gisteren. Maar Kirsten was toen nog zo jong. Zou ze zich mam nog herinneren? Ze kijkt me oprecht verbaasd aan. "Oh nee. Ik weet alles nog!" Ze vertelt, wonderlijk helder en gedetailleerd, over het tehuis waar mam woonde. Hoe ze daar hapjes rondbracht aan al die opa's en oma's die zich soms zo wonderlijk gedroegen. "Dan stopte ik gewoon een stukje kaas in hun mond", zegt ze vrolijk. "En oma kreeg altijd een advocaatje!" "In de gangen was een soort railing om je aan vast te houden", herinnert Merel zich. "Daar gingen we altijd naar de schilderijen kijken." Ze beschrijven met elkaar het tehuis, vullen details in die ik me ook plotseling weer herinner. "Je kon zo lachen met oma", zegt Amber. "Weet je nog? Die meneer die aan de tafel dat groene spul op ging eten?" We knikken. Iedereen weet het nog. De meneer pakte eerst een bloemstukje van tafel, kauwde een tijd bedachtzaam op een orchidee en stak daarna het groene schuimblok in zijn mond. De groene drab droop langs zijn mond, we griezelden ervan. Merel haalde snel een theedoek om zijn kin schoon te vegen en we probeerden hem appelsap te laten drinken om het ergste weg te spoelen. "Wat werd die kwaad! Hij legde de theedoek op zijn hoofd en wandelde heel verontwaardigd weg. Toen kreeg oma verschrikkelijk de slappe lach", geniet Amber nog na. "Wij vergeten oma nooit. Jij bent oma ook niet vergeten, hè mam? Oma was jouw mama", zegt Kirsten onbevangen. "Nee. Je mama vergeet je niet", zeg ik en mijn stem klinkt ongewild vreemd schor. Dan kruipt er een beetje verdriet in mijn keel. En tegelijk ben ik zo wonderlijk blij met al die herinneringen. Daartussen in zit een beetje angst. Nooit vergeten? Ik hoop het maar. Want soms ben ik stiekem bang dat er een tijd komt dat ik het ook 'een beetje vergeet'.
Afdrukken
