TERUG
Vals
"Ja, het was leuk", knikt Merel als we nog eens de vakantiefoto's bekijken. "Maar ik denk dat ik volgend jaar toch niet meer mee ga op vakantie", voegt ze aarzelend toe. Ach nee, dat komt niet als een echte klap. Dan is ze ruim zeventien, bijna achttien. Jaren tellen enorm op die leeftijd. Ik had zelf al gedacht: Dit is het laatste jaar dat we samen zijn. Misschien was dat ook wel de reden dat ze zo braaf meesjokte op uitstapjes. Ze bekeek kastelen, luisterde naar Franse rondleidingen en ging geen moment haar eigen gang. Het was een soort afscheid, dat heb ik in dat zonovergoten stukje Frankrijk haarfijn aangevoeld. Dus zeg ik beheerst: "Nee. Dat had ik ook niet verwacht. Ga je kamperen?" "Interrailen. Door Europa met een rugzak", vertelt ze stralend, helemaal opgelucht door al dat begrip van een moeder die af en toe roept: "Ho even! Eergisteren heb ik je gebaard en gisteren had ik je nog aan de borst! Dit gaat wel heel snel!" Nu maakt ze plannen met haar vriendje. Nu is ze volwassen. "Als je ze wilt houden, moet je ze loslaten", zei laatst iemand tegen me die iets ouder en wijzer is dan ik en een dochter heeft die weer iets ouder en wijzer is dan Merel. We hebben samen geknikt en diep gezucht. Wat je met je hoofd weet, wil je hart soms niet begrijpen. "Leuk", zeg ik vals. Heb ik een keus? Het is slikken of stikken. Jan gaat uitgebreid in op de technische details van de onderneming en de financieringsmethode. "Dat is natuurlijk wel een probleem", geeft Merel toe. Want vakanties kosten geld en vakantiebanen brengen niet genoeg op. "Misschien kunnen wij dan wel een donatie doen", oppert Jan, schuin naar mij kijkend. "Natuurlijk", geef ik toe. "Want als Merel niet meegaat, dan hebben we geld genoeg om naar Aruba te gaan. Met het vliegtuig. Met zijn viertjes kan dat net. Natuurlijk geven we jou dan ook wat." Jan grijnst onopgemerkt. Hij speelt meteen mee. Amber en Kirsten ook, maar dan iets minder bewust. Die maken een rondedans en juichen dat ze gaan snorkelen in een diepblauwe zee terwijl wij in de verste verte geen plannen in de richting van Aruba hebben. Merel's gezicht is goud waard! "Aruba? Vliegen? Maar dan wil ik ook mee!" "Dat kan niet. Dat is te duur. Het kan alleen als jij niet meegaat. Daarom komen jouw plannen voor volgend jaar zo goed uit", legt Jan volkomen redelijk uit. "Sjeemig", zucht Merel. Word je volwassen behandeld en dan heeft dat zulke gevolgen! Pas als ik mijn lachen niet meer kan houden, snapt ze dat ze zich flink op de kast heeft laten jagen. "Wat ben jij vals", zegt ze tegen me. Ik knik tevreden.
Afdrukken
