TERUG
Twee voor twaalf
Meedoen aan de voorronde voor Twee voor Twaalf... Als we in de auto stappen bedenk ik dat je wel een gaatje in je hoofd moet hebben om jezelf over te leveren aan zo'n onderneming. "Ben je zenuwachtig, mam?", informeert Kirsten. "Welnee. Het is alleen maar voor de lol", zeg ik dapper. We zijn de enigen niet. Allerlei stellen zwerven door de ontvangsthal van het Varagebouw in Hilversum. Ze praten gedempt en repeteren misschien wel de laatste pagina's van hun encyclopedie. Aan sommigen kun je zo zien dat ze een fotografisch geheugen bezitten. En ik weet in dit stadium niet eens meer hoe ik heet! Dan moeten we een zaal in waar we koffie en koek mogen pakken en allemaal apart aan een tafel moeten gaan zitten met een dik pak stencils vol vragen. Apart? Jawel. Jan en ik mogen niet naast elkaar. Het gaat om het toetsen van parate kennis. Als ik mijn pen oppak, leg ik hem meteen weer neer. Mijn hand trilt als een gek. Dat belooft wat. Maar als ik het eerste blaadje vragen overlees krijg ik moed. Die weet ik. Die ook. Hoe heet de schaakcomputer waar Kasparov onlangs van heeft verloren? Weet ik ook. Tenminste, ik wist het. Soms moet je even graven in je hoofd. Hebt u hem al? Juist. Deep Blue. Ik kom erachter dat ik veel meer weet dan ik besef. Rijen jaartallen vul ik in, sommige op goed geluk. 1815 zal haast wel de Slag bij Waterloo geweest zijn. De componist van Peter en de Wolf? Geen probleem. Ik weet alleen niet hoe je Prokofieff schrijft. Schuin achter me zie ik Jan naar zijn blad staren. Opeens begint hij weer opgelucht te schrijven. Hoe heet die winnaar van de Elfstedentocht toch? Ik vul nog gauw in: Hij kweekt spruitjes. Dan is het uur om en moeten wij onze papieren inleveren. We worden naar een kamer gewezen waar we moeten wachten op een klein gesprekje met de mensen die het programma produceren en regisseren. Daar zitten nog wat lotgenoten, dus er ontspint zich een levendig gesprek over wat we goed en fout hadden. Jan kreunt regelmatig, maar naast me zit een meneer die echt alles goed had. Dus vraag ik vals: "Mag ik met u?" Het nagesprek is heel gezellig. We vertellen dat Jan opzoekt, want ik kan nooit iets vinden. Zelfs tas, leesbril en autosleutels is al een probleem. Lachend nemen we afscheid en Jan concludeert opgelucht: "Dat hebben we in ieder geval goed gedaan!" Op de terugweg weet ik ineens dat Angenent de Elfstedentocht won. Jan had de schaakcomputer 'Ocean Blue' genoemd, wat toch een heel eind in de richting is, maar hij wist weer waar Jordi Cruyff voetbalt. Daar heb ik geen idee van. Inmiddels is het verlossende bericht binnen. We zijn erdoor! Het zal nog een hele tijd duren voor we uitgenodigd worden voor de opname. Gelukkig maar. Want tot die tijd kan ik me koesteren in de pret dat we deze ronde hebben gewonnen!
Afdrukken
