TERUG
Theemuts
"Ze loopt op het hele pleintje te vertellen dat ik op Ricky ben", gilt Amber verontwaardigd. Ze staat naast haar neergesmeten fiets en timmert Merel verontwaardigd op haar rug. Die lacht erom. Een beetje smalend en daardoor des te kwetsender. "Welnee. Ik bemoei me helemaal niet met jouw liefdesleven." En dan, minzaam: "Hou even op wil je?" In de steeg stijgt gehuil op. Het komt langzaam dichterbij. Daar is Kirsten. "Wat is er?" Gieren, snikken, maar niets verstaanbaars. Ik zwengel aan armen en benen. Niets gebroken. Gevallen? Ze schudt haar hoofd. Ruzie? Het volume zwelt aan. Eerst maar eens thee. Ik zet me aan tafel. Sinds ik een theemuts bezit, voel ik me soms zo'n echte moeder uit een boek van vroeger. 'Met rustige gebaren schonk zij thee terwijl haar handen vlinderden in het schijnsel van het theelichtje', staat er dan. Maar zelfs aan tafel bij het tiental van Afke was het vast rustiger dan bij mij. "Mam, ik hing aan een hek en toen ging Wim aan mijn benen hangen en toen scheurde mijn trui, kijk. En mijn broekspijpen zijn nat van de sloot. Want we stonden met z'n allen op een plank en toen brak die plank en zij sprongen nog weg, maar ik haalde het niet. Mijn vinger doet zeer. Mag ik nog een koekje? Zij doet altijd zo stom als ze naar huis fietst, dan gaat ze... hou je kop, stom kind. Ik had een zes voor hoofdrekenen, maar ik had het helemaal niet af en toen moest ik het inleveren. Mag ik buiten spelen?" Dit is er maar één van de drie. De andere twee tetteren er net zo hard doorheen. De enige die zwijgt ben ik. Kirsten is inmiddels bedaard. "Ze huilt niet meer", stoot Merel me aan. Eindelijk is iedereen even stil. Vragend kijken we Kirsten aan. "Ik fietste en toen sloeg ie", deelt ze kort en bondig mee. "Wie? Waar? Waarom?" "Dat weet ik niet. Zomaar. Daar", wijst ze schuin naar achteren. Daar krijgt Amber onbedaarlijk de slappe lach van. "Heb jij dan niets gezien?", wil Merel van Amber weten. "Ikke niet", giert Amber. "En je fiets?", vraag ik bezorgd. "Helemaal kapot", maakt Kirsten het drama compleet. Wel verdraaid. Net nog banden geplakt, nieuw spatbord gemonteerd en weet ik wat nog meer. We gaan naar buiten en inspecteren de boel. Het valt reuze mee. Het was al een wrak en dat is het nog. Maar er loopt niets aan, alles doet het nog. En omdat Kirsten haar fiets nu toch vast heeft, besluit ze meteen maar even naar een vriendinnetje te fietsen. Dat mag. Amber is al lang in geen velden of wegen meer te bekennen en Merel vraagt toestemming om naar de stad te gaan met een vriendin. Ook goed. Ik slenter naar binnen. Daar staat de theemuts. Er omheen half uitgedronken glazen thee en koekkruimels. In zo'n boek lees je dan: 'De meisjes knikten elkaar tevreden toe. Wat gezellig, zo met moeder rond het geborduurde tafelkleed.' Borduren is nooit mijn sterkste kant geweest. Ach, en als een theemuts al niet helpt...
Afdrukken
