TERUG
Spruitjes
"Wat eten we vanavond?", vraagt Kirsten achterdochtig. Ze haalt opgelucht adem als ze me aardappels ziet schillen. Gelukkig, vanavond niet die gewraakte rijst in al zijn variaties. Want dan komt onveranderlijk de vraag: 'Mogen wij met boter en suiker?' "Spare ribs", beloof ik. "Lekker kluiven met je handen." Vrolijk dwarrelt ze weg, richting barbiepoppen en andere bezigheden. Ze weet nog niet wat er aan groente boven haar hoofd hangt en ik bijt liever het puntje van mijn tong af dan ver voor de maaltijd al het beladen woord te noemen: SPRUITJES! Maar Amber komt binnen op het moment dat ik het eerste spruitje van zijn buitenblaadjes bevrijd. "Jakkes! Spruitjes!" "Dag Amber, leuk gehad op school?", zeg ik kalm. "Ja. Best." En, met een verachtelijk gebaar naar de groente: "Moeten we dat eten?!" "Heel gezond. Barstensvol vitamine", prijs ik aan. "En spare ribs." "Blaaaah!" Merel schuift aan tafel wanneer alles al in volle glorie staat te dampen. "Ik rook het boven al", zucht ze. "Hoeveel moet je er?", vraagt Kirsten bezorgd. "Net zoveel als je oud bent", handhaaf ik een oude regel, bedacht in een vorig moment van wanhoop. Merel grijnst naar Jan, die ook bedenkelijk naar de spruiten staart. "Bof jij even?!" Jan kijkt me smekend aan. "Dat geldt niet voor volwassenen. Nee toch?" De meiden hebben nog even de flauwe hoop dat de pan leeg is, wanneer wij onze leeftijd samen hebben uitgeteld. Maar de verdeelsleutel is al snel verzonnen. Gedeeld door drie voor Jan en de rest voor mij. Want ik ben toevallig dol op spruitjes! Kirsten kijkt vol afgrijzen naar de acht spruitjes op haar bord. Nog even en ze krijgt er negen. Op die manier zou je haast op haar leeftijd al je verjaardag overslaan. De aardappels zijn snel verdwenen. Dan begint ze aan de vitaminebronnen. "Ik snap niet dat je zo lang kauwt op iets wat je zo vies vindt", merk ik op. "Mag ik nog een aardappel. Ik krijg het zo niet weg", piept ze. Ook Amber lijdt onder dit voedselbeleid. Die heeft bovendien de spare ribs al overgeslagen. Vlees met botjes is immers te duidelijk afkomstig van een beest? Jan slikt zijn spruiten door alsof het vitaminepillen zijn. Je weet dat het gezond is, maar om er ook nog op te bijten? Onderwijl geniet ik volop. "Lustte jij dat vroeger ook?", vraagt Amber op een toon alsof ze het woord 'spruitjes' niet eens over haar lippen kan krijgen. Welnee, mijn kind. En geen lof, dat vond ik bitter. Geen stoofpeertjes om dat ene velletje van het klokhuis. Geen vlees om dat piepkleine sliertje vet. En zeker die lepel levertraan niet die mijn moeder me dwong te slikken om alle voedingsstoffen te compenseren die ik gemist had. "Dus ik heb nog alle hoop voor jullie", besluit ik en prik het laatste spruitje op mijn vork. Ze glimlachen betweterig. Hoe verzin ik het. Zij zouden later ook al die viezigheid lekker gaan vinden? Nooit!
Afdrukken
