TERUG
Sissyjurk
"Nee! Er is geen enkele hoop meer voor hem!", gilt Amber bijna door de telefoon tegen een vriendinnetje. "Wat heb je gezegd? Nee, absoluut niet. Ik vind het een aardige jongen, maar ik wil geen verkering met hem. Ja, breng dat maar aan hem over", zegt ze dan. Verbijsterd luister ik toe. Met een plof laat ze zich in een stoel vallen. "Ze zijn aan het koppelen. Maar ik wil geen vaste relatie", deelt ze ons mee. "Wie is het?", vraag ik nieuwsgierig. "Oh, die ken je niet", wuift ze onverschillig weg. Niet mee bemoeien dus. Als je elf bent, regel je dat gewoon zelf. Toch wil ik dat graag weten. Van wie is het er eentje? Met welke schoonouders zitten wij de komende verjaardagen opgescheept? Vreselijk natuurlijk, om zo te denken. Het arme onbekende jochie moest eens weten. Wat doet zijn vader? Dat is ook zo'n vraag die ik wel moét stellen. Merel en Amber beginnen al te loeien bij: "Wat doet zijn..?" En Jan roept dan hard: "Ja, wat doet zijn moeder eigenlijk?" Want die is veel geëmancipeerder dan ik. Hardop droom ik in de kamer van een indrukwekkende trouwpartij, met een dochter in zo'n Sissyjurk. Dat ziet Kirsten wel zitten. Die zou morgen al zo'n jurk willen kopen. Amber en Merel griezelen bij het idee alleen al. "Jakkes, stom!" "Ouderwets. Volkomen achterhaald." Ze opperen onmiddellijk allerlei alternatieven. Samenwonen zonder kinderen, wel kinderen maar geen vent over de vloer en alle varianten daartussen. Alle voor- en nadelen komen op tafel en omdat we het onderwerp nu toch serieus nemen, zeg ik: "Misschien houd je later wel van vrouwen. Dat kan ook nog." "Hoe zou je dat dan vinden?", willen ze weten. "Prima. Maakt me niets uit", zeg ik resoluut. "Als je maar gelukkig wordt. Daar gaat het om. Maar dan kan je evengoed wel in zo'n Sissyjurk, tijdens de plechtigheid." Vervolgens ben ik in hun ogen uitzonderlijk bekrompen met mijn malle ideeën. Ontzettend antiek. De telefoon gaat weer. Het vriendinnetje deelt mee dat de jeugdige minnaar ontroostbaar is en dat ze heeft gezegd dat het misschien later nog goed komt. Amber kreunt. "Nee hè? Ik begin er echt niet aan, hoor. Nu niet en later niet. Ik wil hem niet!", roept ze verontwaardigd. Aan de andere kant van de lijn wordt hevig gesoebat. Vrij plotseling komt er een eind aan het gesprek. "Is het liefdesprobleem opgelost?", vraag ik belangstellend. Haar gezicht staat op storm. "Ik hoorde hem in de kamer gillen dat het maar een geintje was. Rotjoch. Nu neem ik helemaal geen verkering met hem." "Maar dat wilde je eerst toch ook niet? Ik dacht nog, daar gaat de Sissyjurk", grap ik. "Jij begrijpt ook nooit iets", gilt ze dan en stormt de kamer uit. Jan haalt op mijn vragende blik zijn schouders op en Kirsten krijgt een onbedaarlijke lachbui. "Was dat om de Sissyjurk?", vraag ik verbaasd. Merel schudt moe haar hoofd. "Je begrijpt inderdaad nooit iets", zucht ze.
Afdrukken
