TERUG
Schroefjes
"Dan gaan we vanmiddag de kast in elkaar zetten voor opa", beslis ik. Amber kijkt op. We? Hoezo we? "Jij helpt. Dat kunnen we best." Dat moet iedere zelfstandige vrouw toch kunnen? En zo'n tekening is overduidelijk. De vloerbedekking is inmiddels in opa's aanleunwoning gelegd en zijn nieuwe gordijnen hangen voor de ramen. Die kast even opbouwen en niets staat een verhuizing meer in de weg. "Vooruit maar", zucht Amber. Als de kastdelen in de kamer liggen en de schroefjes en andere raadselachtige kleine deeltjes geteld en gecontroleerd zijn, is het eerste wat in me opkomt eens flink op iemand te gaan mopperen. Maar ik doe het niet. Amber helpt fantastisch. En als ik haar kwaad maak, laat ze me vast alleen met deze meest onderschatte klus van de eeuw. "Ik weet wel hoe die schroefmachine werkt", meldt ze zelfs als ik al lang een blauwe handpalm heb van het draaien. "Heb ik met techniek gehad." Lang leve de basisvorming! Dit kind kan geen raglanmouwtjes breien, niet haken en niet borduren. Maar ze heeft wel geleerd hoe een boormachine werkt en hoe ze een stekker moet repareren. Dat is eigenlijk een stuk nuttiger. Vier uur later staat de kast overeind. Met één verbinding van twee kastdelen hadden we wat moeite, maar na veel gefoeter staat het als een huis. De deurtjes mag Jan afhangen. Zelfstandigheid is mooi, maar een mens moet niet overdrijven. Uiteindelijk hangt Jan de glazen deurtjes er pas in na de verhuizing. Tevreden zit pap op zijn nieuwe bank in zijn nieuwe huis toe te kijken hoe Jan ervoor zorgt dat de deurtjes loodrecht hangen en naadloos sluiten. Dan zie ik het opeens. Het ene verbindingspunt dat maar niet wilde lukken, begint te wijken. Bovenaan de kast verschijnt een spleet. Steeds breder. "Daar is iets niet goed", wijs ik bedremmeld. "Dat zit niet vast", ziet Jan meteen. God hoort hem brommen. "Het was heel moeilijk om die schroeven erdoor te krijgen, hè mam?", zegt Amber. We kijken elkaar bedenkelijk aan. We weten nog precies hoe we stonden te tobben op een gammel trapje. "Alles moet eruit", beslist Jan. Daar gaan we weer. Alle boeken eruit, alle laden eruit, alle deurtjes eraf. Opa ziet ontsteld zijn hele huis weer aftakelen tot het niveau 'pas verhuisd en nog niet uitgepakt'. "De schroeven waren niet lang genoeg", bemoedigt Jan ons. "Dus het was niet onze fout. Nee toch? Het was een fout in de constructie", zeg ik tevreden. Ik vraag het nog maar een keer of vijf om alle schuld van mijn schouders af te laden. Maar mijn vader heeft zo zijn bedenkingen. Als er een week later een klein nachtkastje arriveert en ik aanbied om dat maar even meteen in elkaar te rommelen, zegt hij: "Laten we maar wachten op Jan. Hier, neem nog maar een kop koffie en ga lekker zitten. Echt. Dat heb ik veel liever!"
Afdrukken
