TERUG
Schroefje
Ik slinger een tas in mijn autootje, hoor een knal en zie de achteruitkijkspiegel los voor het raampje bungelen. Hij hangt nog aan het draadje van de antenne. Nooit gedacht dat het zo ingewikkeld zou zijn daarmee te rijden. Hij knalt bij ieder bobbeltje in de weg tegen de voorruit, zodat ik hem met mijn rechterhand wel moet vasthouden om erger schade te voorkomen. De garage bestelt een nieuwe, plakt een noodspiegel op mijn ruit en aardt mijn antenne op een schroefje. Twee weken later mag ik terugkomen. "Gek, ik kan de schroefjes nergens vinden", bekent Mark van de zaterdagploeg. Samen met zijn weekendcollega kamt hij de hele garage af. Dan maar andere schroefjes. Het draadje van de antenne er weer omheen en klaar. Hij plakt zelfs de antenne die al die jaren los heeft rondgebungeld netjes op de ruit. Kortom, service. "Mijn radio doet het niet meer", ontdek ik verbaasd. Vrouwen moeten geen domme dingen zeggen in garages. Vrouwen kunnen beter zwijgen in garages. Kijk, legt Mark uit, als het aan die antenne lag, dan zou dat ding ruisen. Logisch toch? Eigenlijk wel. Maar toen ik aan kwam rijden, deed de radio het nog. En nu de spiegel erin zit, doet de radio het niet meer! Ze halen de radio naar voren om te kijken wat erachter steekt. Veel draadjes. Heel veel draadjes. "Ik zie het al", zegt de een. "De massadraad ligt los!" Hij houdt een draadje omhoog. Ik knik vol bewondering. Vervolgens kunnen ze een uur lang niet vinden waar die massadraad dan in of aan of op moet. "Ik kwam alleen maar voor die spiegel", mompel ik zacht. Maandag maar terugkomen. Dan is er iemand met de goede schroeven en de juiste apparatuur. Mij best. Snel naar de supermarkt voor het brood op is. Ik kijk niet eens meer verbaasd op als iemand mij achterna komt rennen met een van mijn wieldoppen. Die zal ook wel losgeraakt zijn door het monteren van de spiegel. Het weekend rijd ik zonder muziek, met een spiegel die langzaam lostrilt van het schroefje. De maandag daarop is er een meneer in de garage die hartgrondig de zaterdagploeg verwenst, mij uitlegt dat ik een schroef moet hebben die zich vastvreet en dat een radio niets te maken kan hebben met een achteruitkijkspiegel en zeker niet met wieldoppen. Of toch? Jawel. Hij foetert vanuit zijn tenen. Ze hebben de antenne geaard op plastic. Dan aardt er weinig, mevrouw. Wie waren het? Geen idee, zeg ik. Maar als hij zegt dat hij die Mark wel eens terug wil pakken omdat die altijd alles beter weet, verraad ik hem terstond. "U had helemaal gelijk", bekent de man. En even denk ik: Zal ik nog vragen of die wieldoppen er dan toch ook iets mee te maken hebben? Nee. Vrouwen kunnen in garages beter zwijgen. Gelijk krijgen duurt uren.
Afdrukken
