TERUG
Schoolziek
"Morgen ga ik dus niet naar school", besluit Merel haar betoog. Het is een ingewikkeld verhaal, maar het komt erop neer dat ze de vorige tentamenperiode een week vrij kreeg om te studeren en voor deze periode maar een halve dag. Leerlingen van die leeftijd gaan dan gelijk de barricade op. Ze is zelfs doorgedrongen tot de kamer van de rectrix. Maar :"Die had geen argumenten. Wij wel. En toch krijgen we geen vrij. Dus we staken." Opkomen voor je recht vind ik een groot goed. Alleen heb ik niet veel vertrouwen in mijn medemens. Ook niet in medeleerlingen. Vandaar dat ik nog eens extra informeer: "Dus niemand meldt zich ziek? Iedereen aanvaardt de consequenties als ze gepakt worden voor spijbelen?" "Ja. Natuurlijk", zegt Merel vol strijdlust. Aan tafel is de actie het onderwerp van gesprek. Ik merk niet eens dat Kirsten weinig eet en een beetje witjes ziet. Geheel tegen haar gewoonte in zegt ze, nog voor Goede Tijden Slechte Tijden: "Ik ga naar bed, mam. Ik ben zo moe. Ik voel me helemaal niet lekker." Ze krijgt een zoen mee en de verzekering dat ze zich morgen vast beter voelt. Amber blijft wat langer op, want die heeft de eerste uren vrij en kan lekker uitslapen. Laat op de avond, heel laat, komt Merel naar beneden. De stakingsactie laat haar niet los. Ze kan er niet van slapen. "Zal ik me toch maar ziek melden", aarzelt ze. Zo aarzelen al haar jaargenoten nu, weet ik. "Beslis morgen maar en ga slapen", sus ik. Morgen weer een dag. Die morgen staat ze al vroeg bij de telefoon. Zal ik nou wel, of zal ik nou niet? Kirsten is met Laska uit en als ze thuiskomt, ziet ze echt pips. "Helemaal niet lekker. Op de dijk werd ik zo beroerd", zucht ze. Haar voorhoofd voelt klam en op mijn aanraden duikt ze rechtsomkeert haar bed weer in. "Bel een paar vriendinnen. Vraag wat zij doen", stel ik Merel voor. Bij het eerste telefoontje al blijkt dat de actiebereidheid snel is gedaald. Deze leerling is keurig ziek gemeld door haar moeder. De tweede misschien? Mis. Ook ziek gemeld, om ellende te voorkomen. De derde belt ze niet eens meer op. "Ik schrijf wel een briefje. We bedenken iets met privé-omstandigheden gecombineerd met studie", stel ik voor. Ze knikt opgelucht. Dan gaat de telefoon. "Wij missen Kirsten", meldt haar school. En ik zeg met mijn suffe kop: "Kirsten? Maar die is toch gewoon naar school?.... Oh nee! Die is ziek!" Hoe moet zoiets klinken? Ik kan wel door de grond zakken. Ik probeer het nog uit te leggen, maar breek af als ik besef wat probeert te vertellen. Ja, weet u, ik bedacht hoe ik een kind dat niet ziek is kan afmelden op school. Vandaar dat ik vergat een kind dat wel ziek is af te melden op school. Snapt u? Nee. Ik ook niet. Ik zwijg beschaamd en ga Kirsten een glaasje sinasappelsap brengen. Dat is wel het minste wat ik kan doen.
Afdrukken
