TERUG
Schmutzig
Skiheuvel
"Dan heb ik echt iets van: Lazer op. Echt wel bizar. Vind je niet?" Een aantal vriendinnen en vrienden van Merel zit in de kamer. Ik zit aan tafel en luister stiekem mee. Het lijkt geheimtaal. Abacadabra. "Best wel", knikt een ander. "Ik krijg altijd gelijk zoiets van: Ho effe. Dat hele gebeuren is echt vet je weet wel." Je weet wel. Dat begrijp ik. Daar moest eigenlijk een Amerikaanse term staan die door de meeste opvoeders verboden is en omdat ik aan tafel zit gekuist wordt door: 'je weet wel'. "Het is allemaal zo schmutzig", knikt Merel begrijpend. Dat is het nieuwste woord in deze wonderlijke tienertaal. Ik buig me over mijn boek, maak af en toe een krabbeltje in een kladblok. Maar eigenlijk ben ik bang om een woord te missen. Want dat rare taalgebruik boeit me enorm. Vooral omdat ik er geen fluit van snap. Eindelijk, eindelijk heb ik door dat ze het over versieren hebben. En dan met name over de pogingen van een jongen die er nu natuurlijk niet bij zit. De dames hebben het hoogste woord en zijn het roerend eens. De heren zitten er een beetje verongelijkt bij. "Zulke dingen zeggen jullie ook alleen maar als ie er niet is", bromt één van hen in een poging de afwezige te beschermen. Dat vind ik aardig. Ik kijk op en knik hem goedkeurend toe. Gesterkt meldt hij: "Op het moment zelf vinden jullie al die aandacht best wel oké." De meiden kijken even onzeker. Maar dan barst er weer allerlei kritiek los. Venijniger nu. Niet meer alleen op het versiergedrag, maar ook op het uiterlijk van de mislukte Don Juan. Vrouwen zijn een ramp, denk ik, terwijl ik nu ongegeneerd mee zit te luisteren. Al zijn ze pas zestien, ze zijn genadeloos. Zorgvuldig wordt het slachtoffer afgekraakt. Van zijn kruin tot en met zijn kleine teentje. Er blijft geen spaan van heel. "Dan hebben ze het nog niet eens over zijn skiheuvel", lacht één van de vrienden. Hè hè, denk ik. Eindelijk iets gewoons. Iets leuks. En omdat al lang duidelijk is dat ik me er, zij het zwijgend, mee zit te bemoeien, vraag ik: "Skiet hij dan?" Het is een goedbedoelde poging om iets leuks naar voren te brengen over het slachtoffer. Een eigen skiheuvel vind ik een heel opwindend gegeven en vol verwachting kijk ik rond. Olympissche Spelen misschien? Kampioen slalom? Je weet het maar nooit. Dat iedereen los zou barsten in zo'n gigantische slappe lachbui, had ik echt nooit verwacht. "Hij bedoelt zijn neus, mam", zegt Merel verbolgen over zoveel onbenul van mijn kant. Kortom: ik had mijn skiheuvel niet in hun zaken moeten steken. Het hele gebeuren ontgaat me. Ik heb meteen iets van: Ik ga maar naar boven. En ik hoop oprecht dat dat malle taaltje vanzelf overgaat. Want ik krijg echt iets van: Best wel schmutzig!
Afdrukken
