TERUG
Poep
"Even opschieten, Amber. Zijn dat alle lege flessen?" Een doos voor de glasbak achter in de auto, het statiegeld in een andere doos en in mijn zak een lijstje voor de boodschappen. Wat kan mij nog overkomen? "Ma-am!" Een kreet uit het schuurtje. Kirsten wil nog snel een doos vol flessen naar de auto sjouwen, maar door de regen is de onderkant totaal verweekt. De inhoud is met veel gerinkel op de vloer in diggelen gevallen. "Vlug. Een bezem. Straks rijden jullie met je fiets in dat glas", zeg ik, al lichtelijk getergd. Kirsten helpt mee en de boel is redelijk snel aan kant. Amber staat in het gras aan de vaart naar het water te staren. "Zie je die witte strepen?", roept ze. "Gek hè? Net of er een speedboot voorbij gekomen is." "Ja ja. Kom nu maar", gebaar ik en tegen Kirsten: "Nee, jij gaat achterin. Doe je riem om." Zitten. Starten. Hè, hè. Amber doet het portier open en zegt voorzichtig: "Ik denk niet dat ik zo in kan stappen. Ik heb wat onder mijn schoen." Om het eens duidelijk te illustreren keert ze zich om en steekt haar schoenzool bijna onder mijn neus, ongeveer zoals een paard zijn hoef richting smid houdt. "Oh, Amber", mompel ik. De lucht is niet te harden. "Waarom ga je daar ook staan?" Ik zet de motor af, want de huisdeursleutel zit aan dezelfde bos. "Je weet toch dat daar hondenpoep ligt?", foeter ik. "Ik zag het niet", zegt ze terwijl ze naast me hinkelt om geen spoor van derrie op de tegels achter te laten. Ze komt op haar sokken binnen en vist een paar sportschoenen uit de kast. Haar schoenen met het aandenken onder de zolen staan even later bij de voordeur op een krant treurig te wachten tot we straks weer terug komen. "Jouw schoenen hebben van die bergzolen", zingt Kirsten genietend. "Die poep zit helemaal tussen de ribbeltjes!" Onmiddellijk heeft ze een por tussen haar ribben te pakken van haar grote zus. "Je moet straks eerst maar met een stokje het allerergste eruit peuteren", adviseer ik. "Goed mam", zucht ze gelaten. De hele middag zijn ze voorbeeldig. Amber maakt haar schoenen eigenhandig grondig schoon en Kirsten helpt met het sjouwen van de boodschappen. Ik ben dan ook het hele voorval al lang weer vergeten, wanneer we aan tafel zitten. "Chili con carne", zegt Kirsten aarzelend. "Lust ik dat?" "Natuurlijk lust je dat", zeg ik resoluut. Bedachtzaam roert ze in de bonenmassa. Dan verschijnt er een ondeugende rimpel boven haar neus. Ze grijnst van oor tot oor, houdt haar vork kaarsrecht op en doet alsof ze tussen de bonen pulkt. Amber staart naar dat geroer en slikt even moeilijk. "Het doet me ergens aan denken!", giert Kirsten, tamelijk overbodig. Maar Amber is niet te vangen. Die zegt doodkalm: "Och ja, nu zie ik het! Sorry hoor, dat ik voor mijn schoenen jouw vork heb gebruikt!"
Afdrukken
