TERUG
Playback
"We hebben al hartstikke vaak geoefend. Nu gaan we het voor jou doen", zegt Kirsten als ze met haar vriendin Annigje uit school komt. "Wat geoefend?", vraag ik suf. Kirsten zucht ongeduldig en kijkt Annigje aan om wat begrip te krijgen. Je zal maar zo'n moeder hebben. Om moe van te worden. "Ademnood natuurlijk. Linda, Roos en Jessica", kreunt ze. O ja! De playbackshow van de korfbalclub! Hoe kon ik dat vergeten? Toen ze het vertelde, aarzelde ik nog: "Zou je dat wel doen? Zo'n tekst is toch niks voor jullie?" Onzin, mam! Het derde vriendinnetje Paulien moet ik er deze keer maar bij denken. Ze doen het met zijn tweetjes. Kirsten zet een cd op, ze gaan naast elkaar staan en wachten af. Dan zingen ze woordloos de tekst mee, een beetje wiegend en stokstijf wachtend als het hun beurt niet is. "Hier moet Paulien", legt Kirsten uit. Annigje krijgt een por: "Hier moet jij. Oh nee! Ik!" Ze kunnen me dan al van de vloer vegen. Ik lach me tranen en geef kostbare adviezen om meer te bewegen, te flirten en te overdrijven. Dat is niet aan dovemansoren gezegd. Annigje gooit al haar anderhalve meter hoge charme in de strijd en beweegt haar kleine handen verleidelijk over haar rechte lijf. Kirsten, in een ruime floddertuinbroek, tilt een denkbeeldige rok een stukje op en knipoogt sexy naar Jip de kat die verontwaardigd naar die herrie zit te staren. Ik krijg er nog net uit: "Prachtig. Nog maar vaak oefenen." "Dat komt wel goed", zeggen ze allebei zelfverzekerd. Annigjes moeder zal ze opmaken en alle grote zussen van het drietal geven goede raad en kledingadvies. Als ik op de grote avond de korfbalkantine inwandel met Amber en Merel, komt er een miniseksbom op me afgehuppeld. Het is Kirsten. "Allemachtig! Je lijkt wel twintig!", roept Merel verbaasd. Annigje is een verleidelijke blondine en Paulien heeft ineens een enorme bos kroeshaar onder haar pet. "Jullie moeten joelen en fluiten als we op moeten", gebieden ze hun familie. Dat doen we natuurlijk braaf. Maar ik ben er nog steeds van overtuigd dat het helemaal niks wordt. Twee tellen later sta ik verbijsterd te kijken naar drie kleine vampen die heel geraffineerde bewegingen maken en teksten playbacken als: 'Ik ging voor je lichaam' en 'Mond op mond, we doen het nou', compleet met vette knipoog. "Ik heb nog gezegd dat ze goed met haar ogen moet werken", fluistert Merel me tevreden toe. Zo te zien heeft Kirsten die raad in haar oren geknoopt. Als ze na afloop de tweede prijs in ontvangst mogen nemen, juichen we allemaal even hard. Ze huppelen het podium af, weer helemaal kind en onbevangen en elf jaar jong. Want hoewel ze eruit zien alsof ze zo aan de champagne kunnen, ze willen cola en spekkies. Gelukkig!
Afdrukken
