TERUG
Plas
"Het water was vandaag zo koud in het zwembad. Dat merk je pas goed als je erin plast", deelt Kirsten achteloos mee onder het eten. Merel en Amber gieren en ik zeg verontwaardigd: "Je moet niet in het zwembad plassen. Jakkes, wat vies." Ze haalt haar schouders op. "Iedereen doet het", zegt ze. Haar zussen knikken. "Als je wat ouder bent, doe je het natuurlijk niet", zegt Amber wijs. "Maar die kleine kinderen? Ach, daarom zit al dat chloor ook in het water." Daar kan ik het mee doen. Maar ik sla de gegevens zorgvuldig op in mijn hoofd en een week later grijp ik mijn kans. Ik zit met de krant aan tafel als Kirsten naar beneden komt beneden met haar badtas. "Wat ik nu lees", zeg ik tegen haar. "Ze hebben een speciale stof in het zwemwater gedaan. Als je erin plast, kleurt het water rood. Dat is slim bedacht!" Kirsten kijkt me ontsteld aan. "In mijn zwembad?", vraagt ze. Ik knik, schuif de krant naar haar toe en wijs op een willekeurig artikel. "Hier, lees maar. Het is een chemische stof die een reactie aangaat met urine." Even ben ik bang dat ze het echt wil lezen, maar mijn bluf heeft effect. "Ik zal het tegen iedereen zeggen", meldt ze verschrikt en reist af naar school met deze mededeling van het jaar. Als ze die middag thuis komt, zitten Merel en Amber al in de kamer. "Er stond een hele rij voor de w.c. Anders gaat er nooit iemand het bad uit om te plassen. De badjuf werd er kriegel van", vertelt Kirsten opgewonden. Ik krijg een grijns op mijn gezicht die ik er de eerste uren niet afkrijg. "Wat is er dan?", vraagt Amber. Kirsten legt het uit. "Rood! Stel je voor!", knikt ze ernstig. "Dat hebben ze tegenwoordig in een heleboel zwembaden. Bij sommige kleurt het water gifgroen, of bruin. Wist je dat niet?", zegt Merel. Zij weet wanneer ik een fantastisch en onwaar verhaal de wereld instuur en doet daar graag aan mee. Amber had er nog nooit van gehoord en kijkt vol ongeloof naar onze gezichten. "Het stond vanochtend in de krant. Zoek maar op. De kranten liggen wel een beetje door elkaar", wijs ik naar de overladen krantenbak. Ik gok goed. Ze heeft helemaal geen zin om in die scheefgezakte stapel te grutten en te zoeken. "Goed dat ik het weet", berust ze. Het verhaal werkt super. Tot de vakantie aanbreekt, Amber met een paar vriendinnen naar het zwembad fietst en terugkeert met de mededeling: "Het is helemaal niet waar! We hebben het gevraagd aan de badmeester. Die moest er vreselijk om lachen. Wat een onzin, zei die!" Gelukkig is Kirsten niet in de kamer en ik zeg: "Als je maar je mond houdt tegen je zus. Het scheelt toch een hele plas." Ze belooft het grif. En de badmeester heeft een prachtige kans gemist, want ze zegt nadenkend: "Eigenlijk stom. Als ie niet gelachen had, hadden we het nooit durven uitproberen!"
Afdrukken
