TERUG
Pension
"Hoe laat ben je dan weer thuis?", informeer ik bij Kirsten, al roerend in een grote pan met spaghettisaus. Ze gaat trainen voor korfbal en staat ongeduldig in de keuken. Toe nou, mam. Dat weet je toch. Trainingstijden hangen op het prikbord. "Acht uur", zegt ze hardop. "Dan zal ik wat voor je bewaren. Kan wel in de magnetron", zucht ik. Net als ze de deur uit is, gaat de telefoon. Merel meldt: "Mam, ik blijf op school voor de fotografiecursus. We nemen een broodje en gaan meteen aan de slag. Ik ben om half acht thuis." "Kun je niet tussendoor nog even komen eten?", informeer ik. De regen slaat tegen de ruiten en het waait enorm. Nee dus. Dan is ze doornat als ze thuis komt en nog een keer doornat als ze weer terug moet. Dit is een betere oplossing. "Lang leve de magnetron. Als je thuis bent, is er spaghetti", beloof ik. "Kunnen we vroeg eten?", vraagt Amber die nog in de gang haar natte jas staat op te hangen. "Want ik moet om zeven uur op aerobic zijn." "Ik gooi er wel wat spaghetti in. Dan eet je maar vooruit", zeg ik. Een pannetje water, wat slierten en de eerste hongerige kan aan de slag. Als Jan thuis komt, staan er twee bordjes op tafel en begint de sla al een beetje te verpieteren. Amber heeft het pand alweer verlaten en alles ademt rust. "Eten we alleen?", vraagt hij verbaasd. "Wat ongezellig." "Ik heb al een bestelling gehad voor zes uur en er zijn nog twee reserveringen die wat later komen", antwoord ik misnoegd. Het gevoel dat ik op sommige dagen een eetcafé run, dringt zich akelig op. Waar is die tijd gebleven dat alles in een tijdschema paste? Als wij zijn uitgegeten, schuift Kirsten aan. Ze roert een beetje in de inmiddels kledderige sla, maar de spaghetti kan haar goedkeuring wel wegdragen. Als ze haar bord in de vaatwasser heeft gezet, komt Merel thuis. Ze informeert hoe oud die sla eigenlijk is en of dat nog wel eetbaar is en net als zij de laatste hap neemt, staat Amber weer in de gang. Kortom, we hebben gegeten van zes tot half tien. En Kirsten heeft een geschiedenisproefwerk dat moet overhoord, Merel wil uitleg bij een Frans artikel en Amber snapt niks van een hoofdstuk economie. We werken alle vakken af en sturen om half elf Amber als laatste naar boven met de opdracht het nog maar eens goed door te nemen. "Maar er is een goede film op televisie. Ik wil nog even lekker zitten! Hè, wat zijn jullie ongezellig", moppert ze. We knikken. We runnen geen eetcafé. We runnen een pension met huiswerkbegeleiding. En nog een ongezellig pension ook. Eensgezind schenken we een wijntje in. Even rust. Gezellig.
Afdrukken
