TERUG
Matrasje
Jip, de kat, draait rondjes om mijn benen en de ratten zitten rechtop in het hok te wachten op hun stukje kaas. Er is rust in het huis. Tot Merel Amber de keuken in voert waar ik nog wat slaperig brood sta te smeren. "Mam! Moet je kijken wat ze nu weer gedaan heeft!" Weg rust. Amber ziet er behoorlijk benauwd uit. Ze wrikt wanhopig aan haar pink. "Moet je zien", wijst Merel vol afgrijzen op de paarse opgezwollen pink van haar zus. Er zit een ringetje om dat er blijkbaar met geen mogelijkheid meer afgaat. "Heb je een ijzerzaag", hijgt Amber benauwd. "Zeep", wijs ik. Ik blink op de vroege ochtend niet uit door een ruime woordkeus. Maar dit kan ik tenminste nog bedenken. Ze pompt een halve liter op haar pink, wrikt, kreunt en slaakt een zucht van verlichting. Het ringetje is eraf. "Het ging er al niet zo makkelijk om", zegt ze hoofdschuddend en houdt nog even het gemartelde ledemaat onder de koude kraan. Ik smeer de laatste boterhammen en zet thee. Het ringetje ligt op het aanrecht en Amber is alweer de trap op naar de badkamer. "Die heeft ook altijd wat", zeg ik tegen Kirsten. "Net als dat matrasje", geniet ze. Ik schiet in de lach. Ja, dat matrasje! De drie zussen hadden een babymatrasje gevonden en wat een jonge onderzoeker daar niet allemaal mee kan verzinnen op een regenachtige middag! "Je kunt er de trap mee afglijden", bedacht Amber. "Dat lukt nooit", zei ik nog in het voorbijgaan. "Geniaal! Amber mag het eerst", besliste Merel die al lang inzag dat het idee enig risico met zich meebracht. Am zette zich boven aan de trap op het matrasje, kreeg nog een flinke zet mee van haar zussen en gleed vervolgens naar beneden. Alleen het matrasje bleef liggen. Ik zag haar vanuit de gang op me afkomen. Haar billen bonkten genadeloos op iedere tree en ze kwam pas helemaal beneden tot stilstand. Maar ze huilde nog het hardst omdat wij daar allemaal zo vreselijk om moesten lachen. Daar viel de pijn van alle blauwe plekken helemaal bij in het niet. "Het is niet eens een echt ringetje", keurt Kirsten het gewraakte nepsieraad dat nog op het aanrecht ligt. "Volgens mij is het van een sleutelhanger. Ik pas het wel, denk ik." Maar voor ze het kan proberen, heb ik het al afgepakt. En als ik, na het brood en de thee, de meiden uitzwaai, zie ik Amber nog met een pijnlijk gezicht over haar pink wrijven. Als ik boven kom, zie ik dat ze het ringetje van de stop van de wastafel af heeft gehaald. Het kost me een kwartier om het er weer aan te krijgen. Inmiddels zit Amber al lang op school, lacht erom met haar vriendinnen en bedenkt alvast het volgende rampzalige plan.
Afdrukken
