TERUG
Leuk
"het gaat redelijk goed", zegt de mentor van Kirsten. Hij bladert in papieren en kijkt ons bemoedigend aan. "Het is altijd een hele overstap van de basisschool naar de brugklas." Wij knikken zwakjes. We hebben haar tussenrapport nog een beetje in de benen. Een 'zwak' voor Frans, een 'zwak' voor biologie, voor wiskunde een 'o'... "Ze heeft nu een toets gemaakt die een stuk beter was", zegt de mentor. Hij geeft zelf wiskunde en is jong, leuk en gezellig. Kirsten is zeer op hem gesteld en vond ook dat ze hem niet met meer onvoldoendes kon teleurstellen. Dus werden wij ingeroepen als hulptroepen en dat is voor zo'n vak een hele opgave. Maar we kwamen eruit. En toen wij het hoofdstuk eenmaal snapten, snapte Kirsten het ook. Wat een opluchting. Dat het ons heel wat uurtjes heeft gekost, daar mopper je als opvoeder maar niet over. "Ik maak me over één ding zorgen", zegt de mentor, nu ernstig. "Kirsten vindt school niet leuk." Hè? Daar kijken we oprecht verbaasd van op. Niet leuk? Ze gaat altijd vrolijk heen en komt zelfs iedere dag vrolijk terug! Hij legt ons een vragenlijst voor, die de school bedacht heeft om te inventariseren hoe de leerlingen tegenover school staan. Ga je graag 's ochtends naar school? Nee, heeft Kirsten ingevuld. Ik begrijp het meteen. Ze heeft verder gedacht dan alleen die vraag. Er zijn natuurlijk alternatieven. Ze gaat liever naar De Efteling, Artis of EuroDisney, om maar een paar dwarsstraten te noemen. Of ze keert zich liever nog een keertje om en doezelt lekker door. Dat betekent niet dat ze school niet leuk vindt. Maar als je toch mag kiezen. De mentor kijkt me ongelovig aan. Zo hadden ze die vraag nog nooit bekeken. De meeste kinderen vullen gewoon 'ja' in. "Bovendien, je hoeft school toch ook niet leuk te vinden?", vraag ik me hardop af. De mentor bekijkt me nu echt vol afgrijzen. School is hartstikke leuk. Dat vond hij vroeger al, toen hij er zelf nog op zat. En nu nog. Hoe bedenk ik het? Ik durf er niet op door te gaan. Met mijn eigen leerlingen kreeg ik de beste band door van tijd tot tijd op te merken: "Ja, jongens, school is natuurlijk een ramp, maar laten we dan proberen om er met z'n allen iets gezelligs van te maken." Een leeshoek met een oud bankstel, een guppenaquarium en voorlezen als het gaat onweren gaf heel wat sfeer. Zo hield ik het zestien jaar vol en mijn oudleeringen hebben daar nog leuke herinneringen aan. Maar school is een verplichting en daardoor niet altijd even aangenaam. De mentor schudt vol onbegrip zijn hoofd, waardoor ik hem wel weer heel erg leuk vindt. Thuis controleer ik voor de zekerheid mijn vermoeden bij Kirsten: "Vind jij het leuk om naar school te gaan?" Ze antwoordt: "Ja, best. Maar het Dolfinarium, gaan we daar nog eens naar toe?"
Afdrukken
