TERUG
Ladyshave
Mijn ladyshave doet het weer eens niet. Ik rammel, schuif aan het knopje, er gebeurt niets. Stuk? Ooit hoorde ik van een collegaatje een vreselijk verhaal over een kapotte ladyshave. Ze had hem pas een paar weken, toen het apparaat er op een kwade dag mee ophield. Ze aarzelde geen moment, hees haar behaarde oksels in een trui en fietste naar de winkel waar ze het had aangeschaft. "Maakt u hem wel eens schoon?", vroeg de man achter de balie. En voor ze ook maar een woord had kunnen uitbrengen, knipte de man iets open waarna ze stomverbaasd en uiterst ongelukkig had gestaard naar de inhoud die over het balieblad stortte. Haartjes. Van haarzelf. Van plaatsen die je niet zomaar in een winkel wil zien dwarrelen. Ik kijk sindsdien wel linker uit voor ik iets onderneem. Ik vind het apparaat ook een stuk lichter dan voorheen. En jawel. Er zitten geen batterijen in. Waar ik die moet zoeken? Waarschijnlijk ergens in een walkman, een zaklantaarn, een wekker, een fietslamp voor om je arm als je op een mountainbike rijdt of het keyboard waar Kirsten nu al maanden de vlooienmars op studeert. In het meest gunstige geval kom ik er een paar tegen in een oplader. "Wie heeft de batterijen uit mijn ladyshave gejat?", brul ik langs de trap naar beneden. "Ik! Maar ik heb ze er verleden week weer in gedaan", roept Merel. "Ik heb ze ook een keer geleend. Even maar. Die zitten er al lang weer in", gilt Amber terug. "Wat is dat? Is dat dat ding dat altijd in de badkamer slingert?", vraagt Kirsten onschuldig. Toch is zij het meest verdacht, want in haar keyboard moeten er maar liefst vier! "Jij hebt trouwens laatst batterijen voor je walkman uit mijn wekker gestolen. Daardoor heb ik me verslapen", opent Amber meteen de aanval op Merel. Ik begrijp al lang dat het geen zin heeft om hierover door te emmeren. Een speurtocht naar de oorspronkelijke inhoud van mijn ladyshave is zelfs voor Sherlock Holms een onmogelijke opgave. Het ultimatum is een betere oplossing. Dus ik gil: "Ik tel tot tien en dan heb ik hier minstens twee batterijen die het nog doen! Want anders... Nou ja, dat verzin ik later nog wel. Eén, twee, drie, vier..." Geroffel op de trap, gescharrel in kamers, geklik en gedoe, handen die langs de treden omhoog komen en hun inhoud boven aan de trap offeren aan mij, godin der wrake met stoppelbenen. En al heb ik nu genoeg batterijen om een kameel mee te scheren, toch blijf ik namopperen. Het wordt hoog tijd om een brandkastje aan te schaffen. Batterijen, plakband en scharen achter een cijferslot lijkt me de enige oplossing.
Afdrukken
