TERUG
Kniebeschermers
"Mag ik kniebeschermers?", vraagt Kirsten. Een nuttig verzoek. Dat maak ik niet elke dag mee. Meestal vraagt ze me iets onzinnigs, zoals het adres van Michael Jackson, voor als ze ooit op reis gaat naar Amerika. Dan kan ze hem opzoeken. En in Amerika is alles geasfalteerd. Daar kan je skaten! Kirsten heeft een constante claim op de inline skates van Merel. Dat zijn van die hightec rolschaatsen. Ze heeft ze zelf ook. Maar die komen uit een speelgoedwinkel, hebben harde wieltjes en maken lawaai. Kortom, daar mankeert van alles aan. Nee mam, dat heeft heus niets te maken met het feit dat die andere veel en veel duurder zijn! En ze heeft polsbeschermers. Want de verkoper in de winkel raadde aan op zijn minst je handen te beschermen. Dat is, logisch, het eerste waar je je val mee probeert te breken. Bij haar zus waren die dingen afdoende. Kirsten heeft echter de eigenaardige gewoonte om op haar knieën te landen. Ze draagt steeds dezelfde broek en ik ben gestopt met repareren. Het gat in haar broek wordt steeds groter en na de laatste val het gat in haar knie ook. Want wie schaatst, heeft geen tijd die knie eerst grondig schoon te maken. Nee, die gaat naar opa. "Oop, heeft u een pleister?" "Wel hoor, kind." Opa had z'n bril niet op, knipte, plakte, deed er een snoepje op voor de schrik en Kirsten schaatste verder. Toen ze thuis kwam, onthulde ze een smerige schaafwond die een wonderlijk vocht produceerde. Mijn oordeel: "Een washandje en ontsmettende zeep." Dat mag ze zelf doen. Maar wel onder mijn toeziend oog, dus hard en degelijk. Even doorbijten, anders zijn we verder van huis. Daarna jodium. "Prikt die?" "Welnee!" Tranen, schorre stem en een bibberend been. Dat is ongeveer het profiel van een kind dat behandeld wordt met jodium 'die niet prikt'. Vandaar het meer dan verstandige verzoek. "Mag ik kniebeschermers?" Helemaal niet zo gek bedacht. Ze vindt het stom staan, helemaal niet stoer, maar zo'n knie met jodium is ook niet alles. "Koop dat maar eens van je zakgeld. Dat is echt verstandig. Beter dan snoep en andere flauwekul", vinden Jan en ik na rijp beraad. Hoe verzinnen grote mensen zoiets toch? Kirsten kan er nauwelijks bij. Wat een onzinnig idee! Weten wij wel hoeveel, of beter, hoe weinig zakgeld ze krijgt? Ja, dat weten we. Wij keren dat zelf wekelijks uit. "Ik heb er geen geld voor", snuft ze met een mistroostige blik op de gehavende knie. Hoezo niet? "Ik ben toch aan het sparen voor een reis naar Amerika", zegt ze verontwaardigd. Ik ben op slag overtuigd. Vanmiddag gaan we naar de winkel.
Afdrukken
