TERUG
Hoogtevrees
"Merel, wil jij straks de bovenramen lappen?" "Dat is toch niet zo hoog? Dat durf je toch wel", zegt Merel, met een neerbuigend ondertoontje. Nee. Dat durf ik helemaal niet. En in de tuin ligt de ladder, die de hele buurt gebruikt voor schilderwerk. Blijkbaar valt het tijdelijk bezit van de ladder samen met een bepaalde hormoontoestand, want normaal gesproken zie ik niet eens dat de ramen smerig zijn. Nu moeten en zullen die ramen gelapt. Maar die ladder op? Voor geen prijs! Eén treetje, dat gaat nog. Twee treetjes is een twijfelgeval. Ik heb door schade en schande geleerd dat ik mezelf niet in zo'n positie moet laten brengen. Voor mij geen kermisattracties, loopbruggen en skiliftjes. Ik blijf liever op de grond. Maar Merel is, dacht ik, niet zo bang uitgevallen. "Oké. Straks. Eerst wat op mijn kamer doen", belooft ze grootmoedig. Ze blijft daar opvallend lang. Dus als Amber thuiskomt met een vriendinnetje, doe ik een nieuwe poging. "Welja", geeft Amber onmiddellijk toe. Tenslotte klimt ze ook rustig via een ladder haar slaapkamerraam binnen, als ze haar sleutel kwijt is. Ik bezorg haar een emmertje, een spons en een zeem en Amber klimt kwiek omhoog. Ik verzorg, bibberend op het tweede treetje, het transport van en naar het emmertje. "Jak! Jak!", gilt ze opeens. Ik krijg een natte spons op mijn hoofd en ontduik maar net de wisser. "Wat is er?", gil ik, me vastklampend of ik meters boven de grond sta. "Toe nou! Ga eraf!", brult ze. Met de moed der wanhoop laat ik me zakken. Amber roffelt omlaag. Pas als ze een beetje bedaard is, komt het hoge woord eruit. "Spinnen!" Ze zitten in de hoeken van het raam ingekapseld. Een bedje van spinrag om zich heen, als bescherming tegen de kou. Zo brengen ze de winter door, om zich in het voorjaar weer in te zetten voor de muggenbestrijding. Maar als je met een spons dat bedje stukmaakt, bewegen ze razendsnel. Ik ben niet zo erg bang voor spinnen. Maar ze zitten mij te hoog. Dus kijken we naar het vriendinnetje. "Ik ga geen ladder op", hijgt die meteen. "Spinnen? Liever niet", roept Merel als ze ons dilemma aanhoort. Amber overwint zichzelf, klimt de ladder op en tikt de spinnen met de ruitenwisser van een afstandje uit hun overwintering. Daarna lapt ze de ramen. Wij kijken vol bewondering naar boven. "Blij dat ik die ladder niet ophoef", bekent Merel, na afloop haar zus dankbaar op haar rug kloppend. En als ze mijn verbaasde gezicht ziet, zegt ze verontschuldigend: "Het is meer de combinatie. Ik vind het allebei een beetje eng. Maar zo idioot bang als jullie, nee, dat ben ik dus helemaal niet!"
Afdrukken
