TERUG
Heren
"Wat een rij", zucht Kirsten als we aanschuiven bij de toiletten in het wegrestaurant. De rij is zo lang dat we geen enkel zicht hebben op vraag, aanbod en wachttijd. "Loop jij eens langs die rij en kijk even hoe het binnen is", vraag ik. "Dan denken ze dat ik voordring", werpt Kirsten tegen. Ze heeft gelijk. Daarom probeer ik haar te sturen. Ik ben zelf te laf om iedereen voorbij te lopen, al mompelend: 'Even handen wassen'. Merel en Amber sluiten achter ons aan, zuchtend. "Bij de mannen staat geen rij", vertelt Merel. "Mannen kunnen overal. Die hebben aan een boom genoeg", mopper ik. De dame voor mij knikt en voegt toe: "Of ze vullen een gracht bij of tasten een vierhonderd jaar oude kerkmuur aan. Daar zitten mannen niet mee." "Ik hoef niet eens echt nodig. Het is alleen maar omdat ik weet dat ik voorlopig niet kan", merkt Amber op. "Dat doen vrouwen. Op dat gebied denken wij vooruit. Daarom is het hier ook zo druk", zeg ik. "Maar we doen weer veel te moeilijk. Wij hebben thuis toch ook geen twee toiletten? We gaan naar de 'Heren'." "Nee mam, doe niet zo raar", zegt Merel, even mijn arm vasthoudend. Niet dat ik al aanstalten maak om in de aanval te gaan. Zeker niet in mijn eentje. Maar samen, dat ligt anders. "Waarom zouden we niet?", vraag ik me hardop af. "Omdat ze daar van die bakken aan de muur hebben. Stel nou dat er een rijtje mannen voor die bakken staat? Nou? Wat dan?", wil Amber weten. "Dan zeg je met een heel lage stem: 'Goedemiddag' en schuif je een toilet in. Ze staan toch met hun rug naar je toe", bedenk ik. De mevrouw voor ons schiet in de lach en zegt: "Als jullie gaan, ga ik ook." Die aanmoediging is genoeg. "Kom op", zeg ik. We stevenen met ons vijven kordaat op de 'Heren' af, lopen meteen door, zien geen man staan en bemannen, of beter gezegd, bevrouwen met een tevreden zucht vijf toiletten van de enorme onbezette rij. "Dit is een groots moment", zegt de onbekende mevrouw plechtig, als we onze handen staan te wassen. "Ik realiseer me nu pas dat eigenlijk nergens staat dat dit niet mag. Hebben jullie daar wel eens aan gedacht?" Nee. Dat hebben we niet. We dragen al jaren broeken en staan netjes in de rij voor de deur met het poppetje met het rokje. We worden een beetje giechelig en opstandig en dapper. Tot er twee mannen binnenkomen. En hoewel beide heren zonder een woord een toilet induiken, weten we niet hoe snel we die toiletten uit moeten komen. "Ik moet eigenlijk alweer", ontdekt Kirsten na een glas cola in het restaurant. We hebben lang op haar zitten wachten. Ze heeft gedaan wat we allemaal doen in ons eentje: een kwartier in de rij staan bij de dames.
Afdrukken
