TERUG
Haar
Na jaren knoeien met kleurshampoos voor die zeer begeerde rode gloed en definitieve dekking van de eerste grijze haren, neem ik me voor het nieuwe jaar maar eens rigoureus te beginnen. Ik wil rood. Mooi rood. Kastanje. Dus koop ik twee pakken van een merk waar op dit moment fors mee geadverteerd wordt. Niet alleen kleur, maar ook nog verzorging. Dat kan mijn warrige hoofd wel gebruiken. Al jaren smeer ik plenituden, AH-fruitzuur en actieve antiride op mijn wangen. Nu is mijn haar aan de beurt. Ik koop twee pakken; een ontkleurder en rode verf. "Zou je dat wel doen, mam", aarzelt Merel nog. Jawel. Moeder is vastbesloten. "Mijn moeder gebruikt die ook", knikt haar vriendin die bij ons logeert. Dus voor haar hoef ik me ook niet te schamen. Ik trek me boven terug met gebruiksaanwijzingen en oude handdoeken. De ontkleurder is, nadat ik de boel heb gemengd, felblauw. Ik aarzel. "Dat hoort zo", knikt de vriendin bij navraag. Dapper smeer ik ik de rommel op mijn natte haar. Dat het werkt, voel ik meteen. Een vreemd prikkelend gevoel doortrekt mijn hele hoofdhuid. En dat moet een half uur inwerken! Ik doorsta het manhaftig en spoel het blauwsel uit. Dan pas kijk ik in de spiegel. Totaal verbijsterd staar ik naar mijn hoofd. Ik heb mezelf nog nooit gezien met blond haar. En wat een rare kleur! "Net Laska", giert Merel. Ze heeft gelijk. Mijn haar heeft de zelfde kleur als onze blonde Labrador. "Nou ja, er moet nog rood overheen", zeg ik nonchalant en ga meteen aan de slag met de tweede fles. Weer een half uur. Echt rustig word ik hier niet van. Dit is wel heel rood. Bijzonder fel. En het prikt nog erger dan die blauwe troep. Stel nou dat ik straks kaal word? Of groen haar krijg? Je hoort wel eens vreselijke verhalen. Als ik de rode verf uitspoel, zie ik het al aan de sliertjes haar voor mijn ogen. Merel komt de trap op en ik gil uit zelfbehoud: "Nee. Beneden blijven. Ik moet dit eerst in mijn eentje verwerken." Als ik de voetstappen van Jan hoor, sluit ik me op in de slaapkamer en ik hoor Merel zeggen: "Laat haar maar. Ze moet het eerst verwerken, zegt ze." Vol begrip daalt hij af en wacht tot ik op eigen kracht beneden kom. Merel en haar vriendinnetje kijken me ernstig aan als ik me eindelijk vertoon. "Overmorgen zijn de winkels weer open", knikt Merel geruststellend. "Bruine kleurshampoo dekt vast voldoende", voegt de vriendin ernstig toe. Jan kijkt bedenkelijk. Die is bang dat dit altijd zo blijft. Maar eerlijk is eerlijk: ze zijn heel lief voor me. Allemaal. Niemand lacht. Tenminste, niet als ik erbij ben. En als we 's avonds buiten het vuurwerk afsteken, zegt Kirsten zelfs bewonderend: "Mama geeft licht in het donker!"
Afdrukken
