TERUG
Gluren
Mannen ontwerpen huizen. Iedere keer als ik 's avonds door de nieuwbouw loop met Laska, betreur ik dat. Want mannen gluren niet. Die tekenen huizen met keukenramen aan de voorkant. Een gruwel voor een notoire binnenkijker als ik. Het enige dat zichtbaar is, is een plantje, een bak met pollepels of nog erger: een half gordijntje. Jakkes! Om mensen te zien, moet ik de oude buurt in. Maar dan is het ook genieten. Bij het huis op de hoek staan altijd orchideeën in bloei. Vijf huizen daarnaast staat iedere week een nieuw ministeck-kunstwerk. Daar zit een meneer aan tafel, druk in de weer om mij over een paar dagen met een nieuw ontwerp te verrassen. Ga zo door! Ik ben die onbekende schim in het donker die teleurgesteld mompelt: "Alweer Bambi. Had ie verleden jaar januari ook al." Zit ik in mijn eigen huis en loopt er een echtpaar langs, dan kijkt de vrouw geheid naar binnen. Ik zwaai altijd. Vol begrip. Het is best mogelijk dat ik straks bij haar naar binnen kijk. En mogelijk heeft zij die tic ook van haar moeder gerfd. Net als ik. Want mam zei vroeger vaak, wanneer het ging schemeren: "Zullen we een blokje om? Gordijnen bekijken?" Gearmd gingen we op pad. "Wat gaan jullie doen?", vroeg mijn vader. "Brief posten", zei mijn moeder dan. Mannen hebben een reden nodig. Een doel. Maar mam en ik bekritiseerden fluisterend vitrages, valletjes, kantwerk en plooien. Vaak hielden we een beetje de pas in, wijzend en keurend. Stilstaan kan alleen met een hond die snuffelt. En nooit erg lang. Gluren is aan ongeschreven wetten gebonden. En de brievenbus liepen we straal voorbij. Daar was niks aan te zien. "Moet je je voorstellen dat ze in het buitenland altijd alles potdicht hebben", schudde mijn moeder haar hoofd. Ik schudde mee. Begreep het toen niet en nog niet. Nooit zou ik in een land kunnen aarden waar je 's avonds niet lekker kan lopen gluren. Natuurlijk is de tic allang weer doorgegeven. Ik heb nu drie dochters die 's avonds bijna van hun fiets vallen, omdat je langzaam rijdend nu eenmaal meer ziet. Drie meiden die precies weten waar een kind jarig is. Daar hangen immers slingers. Meiden die 's avonds mee slenteren en, omdat de geschiedenis zich nu eenmaal altijd herhaalt, met mij de gordijnen bekijken. Wij zijn het gloeiend eens dat lamellen kunnen, mits niet dichtgetrokken. Luxaflex en rolgordijnen alstublieft alleen voor de slaapkamer. Halve gordijntjes aan een roetje niet hoger plaatsen dan hooguit dertig centimeter boven de vensterbank. En overgordijnen zijn prima, maar niet dicht! Tot slot zou ik dringend wensen dat veel meer meiden exact kiezen, bouwkunde gaan studeren en nieuwbouwwijken ontwerpen met grote ramen aan de straatkant. Want mannen snappen daar nu eenmaal niets van.
Afdrukken
