TERUG
Cineast
"Eerst je bord leeg eten", gebieden we Kirsten. Traag harkt ze in macaroni, saus, gehakt. Wij draaien op onze stoel, staren naar onze lege borden. Etensdrama nummer zoveel. Merel pakt de rol keukenpapier die op tafel staat, omdat in deze familie gemiddeld per maaltijd vier kilo meer gemorst wordt dan bij ieder ander gezin. Melig houdt ze de rol voor haar rechteroog en richt hem op Amber. "Homevideo. Camera loopt", zegt ze. Amber duikt weg alsof er door de kartonnen rol heen werkelijk iets voor het nageslacht wordt vastgelegd. Ze draait haar beeld door naar Jan en regisseert: "Dit is de opvoeder. Zeg iets leuks tegen de camera." Jan zwaait vriendelijk en herhaalt: "Ik ben Jan en ik zeg iets leuks tegen de camera!" Op het moment dat ik een chagrijnige blik werp op Kirsten die nog steeds bezig is de laatste restjes van haar koude eten weg te werken, ben ik in beeld. "Dit is een prachtig moment!", roept onze amateurvideokeukenrolcameravrouw. "Deze blik hebben wij gevangen. Moeder is boos." "Ik ben moeder. Ik ben boos", zeg ik in het kartonnetje. "Nu verplaatsen wij het beeld naar de aanstichter." De keukenrol gaat richting Kirsten die voor het eerst deze maaltijd een glimlach op haar gezicht krijgt. "Dit is de aanstichter. Even een close-up van haar vieze voedsel." De keukenrol hangt drie centimeter boven het bord en volgt een hapje naar haar mond. Griezelend slikt ze het door. "Een traan! Dit is een mooi moment voor de regisseur. Dit is live! Dit is reality-television! Applaus en lichten dimmen. Nu zingt de presentator nog een vreselijk aandoenlijk lied, met de nadruk op vreselijk en dan gaan we samen naar de reclame!", galmt Merel vanonder haar keukenrol. "Jij krijgt een stukje van de camera om je mond af te vegen!" Ze geeft Kirsten een velletje keukenpapier. "Ik ben het zusje. En ik ben blij dat we de gelegenheid hebben gekregen dit aan alle mensen thuis te laten zien", deelt Amber plechtig mee, als ze in beeld is. Daarna duikt ze proestend onder tafel. Even legt Merel de keukenrol op tafel. Behoedzaam, alsof het echt kostbare apparatuur is. "Zou hartstikke leuk zijn, een videocamera. Moet je je voorstellen wat een film dit zou zijn! Lachen toch?", vraagt ze. "Hoewel, voor een keukenrol acteren mensen veel natuurlijker. Veel meer naturel, zeggen ze in de filmwereld." Onze cineast neemt de keukenrol weer op en kondigt aan: "Nog een laatste close-up van alle mensen die meewerkten aan dit docudrama." We zwaaien om beurten opgelucht. Zelfs Kirsten straalt achter haar lege bord en krijgt eindelijk een stukje tekst. Ze zucht: "Ik ben Kirsten. En ik heb mijn eten op."
Afdrukken
