TERUG
Borsten
"Ik weet het niet", weifelt Amber als ze het pashokje uitkomt. "Dat shirt zit zo strak. Je kunt alles zien." Ze plukt wat aan de stof en trekt de voorkant recht naar beneden. "Je ziet je borsten", zegt Kirsten vol bewondering. "Tutkind. Hou je kop", snauwt Amber en verdwijnt weer achter het gordijn. Merel glipt mee om haar te steunen. "Dat heb ik ook", hoor ik haar troosten. "Ik vind het ook een stom gezicht." De twee zussen zijn het eindelijk een keertje met elkaar eens. Hè hè. Maar het probleem blijft. Je kunt je borsten niet een zomer lang wegmoffelen onder wijde truien. Dat lukt alleen in de winter. "Met een spijkerjack erover zie je er niks van", bied ik aan. Met het verhaal dat je trots moet zijn op je lijf hoef ik toch niet aan te komen. Ze trekken nog liever een habijt aan dan dat ze topless op het strand gaan liggen. "Had jij daar vroeger ook problemen mee?", informeert Merel wanneer we in een restaurantje wat zitten te drinken. O jee, ja. Ik herinner het me als de dag van gisteren. Maar ik had een tegenovergesteld probleem. Zo plat als een dubbeltje was ik. Op mijn veertiende kocht mijn vriendin een behaatje voor me, met vulling. Zelf durfde ik dat niet. Als je geen hoofd hebt, ga je toch ook geen hoed kopen? Het was nog een hele toer om dat ding een beetje op zijn plaats te houden, want het schoof alle kanten op. Mijn bikini had plastic cups. Dat leek heel wat, maar als ik op mijn buik ging liggen, deukten die cups in. En bij het omhoog komen, hoorde je die dingen met een plof weer naar voren schieten. Ik doe de meiden voor hoe dat er ongeveer uitzag. Ploef, ploef, met mijn vuisten boven de glazen cola op het tafeltje. De meiden gieren. Ik weet nog goed dat ik in die bikini langs het trapje het zwembad uitklom. De leukste jongen van het zwembad stond aan de rand naast het trapje, wierp een blik in mijn kunststof decolleté en riep teleurgesteld naar zijn vrienden: "Er zit niks in!" "Wat een rotjoch", oordeelt Amber die zo langzamerhand een andere kijk begint te krijgen op haar figuur. "Dus toen ik eindelijk iets zag groeien, sprong ik een gat in de lucht", beken ik eerlijk. Ze knikken begrijpend. "Dus toch maar zo'n strak T-shirt ophalen?", vraag ik aan Amber en Merel. Ze aarzelen. Kijken elkaar aan. "We kunnen het altijd nog doorgeven aan Kirsten. Die heeft nog niks", bedenkt Amber met een keurende blik naar haar kleine zus. Kirsten trekt een beledigd gezicht en kijkt ontevreden naar beneden. Het is een duidelijke zaak. Er verandert ook nooit iets bij vrouwen. De wereld heeft er weer drie bij die ontevreden zijn met hun figuur!
Afdrukken
